Objawy - diagnostyka

Diagnostyka

objawy.org.pl




Diagnostyka

 

Internauci na forach internetowych zastanawiają się na diagnostyką, jaki ma ona cel. Jak możemy przekonać się czytając forum, diagnostyka są to badania mające na celu wykrycie poszczególnych chorób Forumowicze postarali się wypisać najczęściej przeprowadzane badania diagnostyczne, opisać sposób ich wykonania i zakres informacji uzyskiwanych w wyniku ich przeprowadzenia.

 

Jak napisała „Lusia” lekarz lub neurolog może zalecić, poddanie się wszystkim tym badaniom, zanim będzie on w stanie wydać prawidłową diagnozę kliniczną.

 

A wypisanymi przez forumowiczów badaniami diagnostycznymi są:

  • Historia chorób

    Lekarz przeprowadzi z Tobą szczegółowy wywiad obejmujący dotychczasowe oznaki i symptomy oraz obecny stan Twojego zdrowia.
    Kiedy rodzaje objawów, których doświadczałeś nawet przez dłuższy okres czasu, zostaną zbadane, ich charakter może sugerować występowanie SM. Jednakże w celu potwierdzenia diagnozy potrzebne będzie pełne badanie przedmiotowe oraz testy i badania medyczne.

     

  • Badanie neurologiczne
    Badanie neurologiczne kontroluje prawidłowość funkcjonowania układu nerwowego. Neurolog sprawdza, czy występują jakiekolwiek odstępstwa od prawidłowej pracy połączeń nerwowych przesyłających sygnały z mózgu do pozostałych organów i części ciała. Sprawdzi występowanie zmian w ruchu gałek ocznych, koordynacji ruchowej, sile mięśni, utrzymaniu równowagi ciała, funkcjonowaniu narządów zmysłu, mowie i odruchach.
    Badanie to może również odkryć symptomy wskazujące na SM, jakkolwiek nie może być stosowane w celu ustalenia przyczyny występujących problemów. Należy wyeliminować inne choroby dające objawy podobne do symptomów SM.

 

  • Badanie potencjału wzrokowego, słuchowego oraz somatosensorycznego
    Pomimo dosyć skomplikowanej nazwy, cel powyższych badań jest raczej prosty. Są one przeprowadzane w celu zmierzenia prędkości, z jaką sygnały z mózgu przesyłane są za pomocą nerwów.
    Prędkość przesyłania sygnałów poprzez układ nerwowy jest mierzona poprzez umieszczenie na głowie małych elektrod, które monitorują fale mózgowe powstające w odpowiedzi na bodźce wzrokowe i słuchowe lub sensoryczne. Najbardziej przydatnym ze wszystkich trzech typów badań jest analiza krzywej wzrokowych potencjałów korowych (VEP), choć obecnie przy coraz częstszym stosowaniu rezonansu magnetycznego, VEP jest wykonywany rzadziej.
    Powyższe badania nie są inwazyjne ani bolesne, a zatem nie wymagają również pobytu w szpitalu.
    Czas, jakiego potrzebują nerwy dla przekazania sygnałów z mózgu jest wskaźnikiem stanu układu nerwowego i jest stosowany do rozpoznania, czy doszło do demielinacji (rozpadu otoczki mielinowej).

 

  • Rezonans magnetyczny (MRI: Magnetic Resonance Imaging)
    Rezonans magnetyczny jest stosunkowo nowym sposobem diagnozowania. W trakcie badania aparat MRI wykonuje bardzo szczegółowe zdjęcia warstw mózgu i rdzenia kręgowego, wskazując istniejące obszary stwardnienia (uszkodzenia lub płytki starcze).
    Podczas badania pacjent leży zupełnie nieruchomo, na stole, który jest wsuwany do tunelu będącego częścią aparatu, w której mieści się magnes. Osoba przeprowadzająca badanie znajduję się w osobnym pomieszczeniu, nadzorując sprzęt odbierający zdjęcia, jednak może obserwować badaną osobę, zazwyczaj przez duże okno.
    Rezonans magnetyczny nie jest bolesny, jakkolwiek wiele osób uważa to badanie za raczej niezwykłe (np. klaustrofobiczne lub hałaśliwe). Odczuwany dyskomfort może zostać złagodzony środkami uspokajającymi. Niekiedy dożylnie wstrzykuje się pacjentom tzw. kontrast (zawierający gadolin) w celu ukazania się nowych ognisk zapalnych, co może w dużym stopniu ułatwić postawienie diagnozy.
    Warto pamiętać, iż osoba wykonująca badanie zazwyczaj nie jest w stanie na bieżąco zinterpretować wykonanych zdjęć; muszą one zostać odesłane do wnikliwej analizy przez twojego lekarza.
    Pomimo że rezonans magnetycznym jest jedynym badaniem, w którym widoczne są uszkodzenia spowodowane przez SM, nie może być ono uznane za badanie rozstrzygające. Aparat MRI może nie wykryć wszystkich uszkodzeń, zwłaszcza we wczesnym stadium choroby. Pewne inne choroby mogą powodować identyczne zmiany w układzie nerwowym.
    Rezonans magnetyczny wyraźnie przedstawia rozmiar, liczbę oraz umiejscowienie uszkodzeń i wraz z danymi z historii choroby pacjenta oraz wynikami badania neurologicznego stanowi poważną przesłankę potwierdzającą rozpoznanie SM. rezonans magnetyczny potwierdza występowanie nieprawidłowości u ponad 95% pacjentów, u których w trakcie badania klinicznych zdiagnozowano SM. Rezonans magnetyczny jest niezwykle użytecznym narzędziem klinicznym dla oceny skuteczności nowych metod terapii ze względu na możliwość śledzeniu zmian w przebiegu choroby.

 

  • Nakłucie lędźwiowe
    Istnieje kilka rodzajów badań płynu mózgowo-rdzeniowego (płyn ten omywa mózg i rdzeń kręgowy), lecz zazwyczaj przy SM badane są formy utworzone przez proteiny.
    Płyn mózgowo-rdzeniowy pobierany jest z rdzenia kręgowego za pomocą igły wkłuwanej w dolnym odcinku kręgosłupa. Stosuję się miejscowe znieczulenie ,więc badanie choć mało komfortowe, nie jest bolesne.
    Po zakończeniu badania pacjent musi przez kilka godzin pozostać w pozycji leżącej, 
    a efektem ubocznym mogą być bóle głowy wywołane odwodnieniem, które można ograniczyć przyjmując zaraz po zabiegu płyny, aby organizm mógł uzupełnić braki płynu mózgowo-rdzeniowego. Niektórzy pacjenci mogą wymagać hospitalizacji przez noc i krótki dalszy okres rekonwalescencji.
    Proteiny znajdujące się w płynie rdzeniowym u większości ludzi (90%) ze zdiagnozowanym SM tworzą pewien wzór, kiedy przepuszczany jest przez nie prąd elektryczny, dlatego też badanie to może potencjalnie potwierdzić diagnozę SM. Jednakże proteiny w płynie mózgowo-rdzeniowym u osób z wczesną fazą lub łagodnym przebiegiem SM nie zawsze układają się w takie same wzory, więc metoda ta nie może być w tym przypadku ostateczna. Nakłucie lędźwiowe zleca się w przypadku, gdy rezonans magnetyczny nie przyniósł rozstrzygnięcia.


Pozostałe tematy: